14-09: lezing over homofobie

Vaak horen we op reggaefeestjes blanke jongens
oproepen tot homohaat. Dit is bijzonder bizar
gezien de jarenlange, deels gelukte emancipatie
van de homobeweging in Belgie. In deze lezing
wordt aan de hand van beeld en geluid enerzijds
en de theorie van recontextualizering anderzijds,
duidelijk hoe dit mogelijk is geweest. Er wordt
ook ingegaan op de historische wortels van
homofobie in Jamaica, maar evengoed kijken we
naar de concrete gevolgen van dergelijke tendens
in de Belgische reggaescene van vandaag.   

Jef Van der Aa is taalkundig antropoloog en
studeerde/werkte aan de universiteiten van Gent,
Barbados en Toronto rond gender en taal in de
Caraïben. Momenteel ontwikkelt hij aan de
Universiteit Utrecht modellen om meer aandacht
te besteden aan categorieën als klasse
en gender in onderwijsstudies. 

Plaats: Greens van Jeugdcentrum de Bogaard -
Diestseweg 135 te Geel
Uur: deuren open vanaf 19u30 - start: stipt 20u -
einde: stipt 22u
Inkom: gratis
Datum: zondag 14 september

Tot dan!

…dat moet de lente zijn

Hola, hola,

het nieuws bruist hier, na een maandje afwezigheid, weer als een pas gekuiste geiser. Maar wat had u dan ook verwacht…Landen worden aan gruzelementen gebombardeerd, een nieuwe wapenwedloop is op til, het midden-oosten is een kruitvat, de ongelijkheid groeit, het fascisme draagt een nieuw pak en de politici kijken welwillend de andere kant uit. Richting beloftes en verkiezingen. Dan kan en mag u van ons toch niet verwachten dat we stilletjes in de zetel blijven zitten, voor ons uitstarend richting lichtbak terwijl we een wereld vergeten.

“Er worden muren opgetrokken, er worden plannen opgevat”. Wim De Craene stelde het jaren geleden al toen hij zong over zijn Boudewijn de Eerste-straat. Sta me toe zijn woorden nieuw leven in te blazen.

Ergens in de stille kempen, op een purp’ren hei, staan er muren opgetrokken, duidelijk volgens plan. In het immer kalme Merksplas, gekend voor zijn gevangenis en voor zijn monumentenstrijd, is niet alles peis en vree. Achter kanjers van stalen deuren en betonnen platen, achter het duurste hekkenwerk en onder het oog van de nieuwste camera’s worden mensen opgesloten zonder reden, zonder een aanleiding die als misdaad bestempeld kan worden.

Zij vergrepen zich niet aan een kind, zij beroofden niemand, zij fietsten niet ééns zonder licht over de donkere Belgische straten. Het volstond dat ze er op liepen, wandelden, kuierden. Het volstond dat zij onze lucht ademden, onze bomen zagen, onze geuren roken. Het volstond dat ze hier waren. Dat is hun misdaad…

Ze waren hier… Ze zijn hier, nog steeds, zij het wel beter verstopt. Weggemoffeld onder het tapijt dat wij beschaving noemen, klaar om weggeveegd te worden onder een laken van vage herinnering. Uit het zicht: ons probleem niet meer.

Volgt u nog? Er worden mensen opgespoord, opgepakt en opgesloten enkel en alleen omdat ze hier zijn. Gemakkelijkheidshalve branden we het etiket “Illegaal” op hun ziel, kwestie van een onderscheid te maken tussen wie wél en wie niet mag. Maar zij deden niets verkeerd, dus daar wringt het schoentje. Ze begingen géén misdaad, géén moord, géén inbraak. Het enige misdrijf waaraan zij zich schuldig maken is bestaan, leven, ademen, ervaren,…

En daar zitten ze dan. Achter de nieuwste en modernste tralies, betaald van ons belastingsgeld, opgehokt tussen lotgenoten. De schimmel aan de zool van de schoen der samenleving. En zo behandelen we ze ook. Of ze nu zeven of zevenenzeventig zijn. Voor onze wet zijn ze allemaal gelijkwaardig ongelijk.

Op 15 April 2007 organiseert het Vluchtelingen actie comitee een protestactie voor de Gevangenis van Onschuldigen (ook wel bekend als het gesloten centrum voor vluchtelingen) in Merksplas. De actie begint om 15.00 uur. We focussen deze keer op de kinderen die daarbinnen gevangen zitten.

Je kan er op aan dat ze er zitten, jongetjes en meisjes die horen te ravotten onder bomen in weiden of op straat, gevangen in beton. Dus laat je horen en laat je zien! Klein Verzet legt een bus in vanuit de kempen die vertrekt of passeert in Herentals, Geel en Mol. Geef ons op voorhand wel liefst een seintje via mail (kleinverzet@mail.be) of telefonisch (0487 555 320) zodat we weten hoeveel mensen we kunnen verwachten…

Laat je luie zetel voor wat hij is, de lichtbak staat er morgen ook nog. De mensen in het gesloten centrum daarentegen…

Voor hen is het morgen misschien te laat

Pablo

De winter voorbij…

Dag bezoeker of sympathisant,

Het is weer een tijdje geleden dat er nog iets nieuws verschenen is op onze bescheiden webpagina. De redenen daarvoor zijn uiteenlopend: gebrek aan computertoegang, te drukke agenda’s en te veel nevenprojecten.

Maar laten we, wars van alle denkbare excuses die ik hier zou kunnen neertypen, de draad oppikken waar we hem de vorige keer hebben achtergelaten. De winter lijkt voorbij en de vorst die de laatste maanden onze immer frisse bedjes heeft belaagd is terug noordwaarts gekeerd. Zoals jullie nog wel weten hebben we de winter doorgebracht in een kasteel zonder electriciteit, gas of water. Dankzij een nobele ziel konden we ons verwarmen aan een houtkachel die tijdens de wintermaanden onze woonkamer heeft gesierd. Dat was, al bij al, geen overbodige luxe. Hoewel de winter (verdacht) zacht was dit jaar was het maar al te vaak kermen wanneer we ’s avonds de dekens over onze vege lijven poneerden. We vroegen ons van tijd tot tijd zelf af of we één of meerdere vijzen misten als we, geleid door uitwasemende dampen en een eenzaam koplampje, op late uren door de gangen flaneerden.

Niet dus

Met een goede dosis humor, een familieportie vriendschap, voetverwarmende idealen en een goede neut zo nu en dan kom je al een heel eind.

We leven nog, de winter is voorbij, tot de orde van de dag dan maar.

Tijdens de donkere maanden zijn er ook enkele veranderingen doorgevoerd binnen de werking van het klein verzet. Voorheen bestonden wij als individuele organisatie, los van andere bewegingen. Maar nu niet meer. We hebben besloten om een onderdeel te worden van wat vroeger Acting Open Minds was. Deze jongerenwerkgroep uit Geel zette al enkele jaren acties op poten rond de meest verschillende thema’s. We besloten om met hen in zee te gaan.

Resultaat: een nieuwe boreling, een oude naam: KLEIN VERZET KEMPEN zag het daglicht.

Deze organisatie, waar wij dus vanaf heden een onderdeel van zijn, behelst verschillende werkgroepen. Er is een onderverdeling aan de hand van 5 thema’s: Dierenrechten, milieu & natuur, antikapitalisme, antifascisme en huisvesting. Als kraakgroep zijn we de vertegenwoordigers van werkgroep huisvesting.  Ruw gesproken kan binnen de organisatie gewerkt worden rond alle thema’s die je aanspreken. De onderverdeling is slechts een manier om georganiseerder te werken. Dus als je met een ei zit dat je niet meteen binnen één van de vijf groepen kan plaatsen: leg het toch maar en breng het mee. Je kan er steeds rond werken.

Wij zijn nog steeds onafhankelijk van elke partij. Wij geloven namelijk niet in partijpolitiek, de gecentraliseerde, top-down beslissingscultuur die pretendeert de enige democratische te zijn. Onze acties zijn er niet op gericht de staatsmacht te veroveren en het parlement te overheersen, wij ijveren zelfs niet voor een zitje in het gemeentebestuur.

Neen.

Wij willen samenkomen rond acties. Discussiëren, ageren, reflecteren. Wij willen de politiek terugbrengen naar de open ruimte: de straat, het café, de bibliotheek, het kraakpand,… Daar waar ze al te lang verdwenen is, waar ze gestolen is door mensen die pretenderen in onze naam te spreken. Terwijl we dat gerust zelf kunnen.

Dus je hoort nog van ons, daar kan je zeker van zijn. Bezoek in tussentijd gerust onze website HIER. Los van deze nieuwe site blijft deze natuurlijk ook nog steeds in gebruik. Dat dit een eerste aanzet moge zijn tot een verdere kennismaking.

Ook nog even benadrukken: bezoek gerust alle websites die in de linkerkolom zijn opgesteld en samengebundeld. Het zijn stuk voor stuk webpagina’s die informatie bieden; een tegengewicht tegen de heersende opinies en visies in de dag- en weekbladen. We hebben ze nodig, die afwijkende meningen. Koester ze. Bezoek ze.

Zo, en dan nu weer een afscheid, zij het voorlopig. U bent nog steeds welkom op onze buurtcafés, die nog steeds gehouden worden op vrijdagavond. We zullen alles wat in onze macht ligt doen om u een warme avond te bezorgen.

Maar trek voor de zekerheid toch nog maar warme sokken aan.

Pablo

Wonen is een basisrecht

Vraag me niet waar ik ze vandaan haal, maar ik vermoed dat de volgende uitspraak zinvol genoeg is om hier neer te pennen. Ze is de niet vrucht van vele overpeinzingen. Ik herinner me geen enkele nacht waarin ik heb liggen woelen in mijn warme bedje omdat ze me overdreven erg bezighield. Ik herinner me zelfs geen argument dat me strak genoeg bij de kloten greep om me te doen twijfelen aan haar gelijk.

Wonen is een basisrecht en hoort, bijgevolg, gratis te zijn.

Zo, klinkt niet slecht, al zeg ik het zelf. Een waarheid als een koe die de waarheid in pacht heeft. Als ik morgen op een podium kruip en luidkeels rondbonjour dat ik vind dat ieder mens recht heeft op een degelijke woonst, denk ik dat er weinig mensen zo gechoqueerd zouden zijn dat ze mij dwangmatig op mijn muil willen geven. Ik heb, als ik er bij nadenk, in de jaren dat ik hier rondloop bijzonder weinig mensen op podia zien staan die met klokkende stem de uitspraak “fatsoenlijk wonen alleen als je het kan betalen” voor de voeten van de massa wierpen. Heeft u überhaupt ooit al iemand dat standpunt open en bloot zien verdedigen? Ik bij mijn weten alleszins niet. Wat wil zeggen dat door de jaren heen iemand ons grondig beduveld heeft.

Wonen is big business, vriend, en we zullen het geweten hebben. Ze zouden je na een dag hard werken in de tuin de grond onder je nagels vandaan komen halen om hem met hoge winstmarge te verpatsen. Zo gaat het nu. Ieder lapje grond, bebouwd of niet, is een mogelijke goudmijn. Opkopen, laten liggen, nog even laten liggen, laat nog maar eventjes liggen, die ligt daar goed, verkavelen, appartementen erop en verkopen. De opbrengst verdwijnt in de zakken van een paar rijke, euhm, zakken. De woonmarkt, heet dat dan. Zo is er ook nog de gezondheidsmarkt, de informatiemarkt, de onderwijsmarkt en weet ik veel van wat ze nog allemaal markten willen maken. Zal ik binnenkort een prijskaartje door mijn neus laten halen, nu toch alles te verkopen valt, dan kunnen ze me meteen een barcode op m’n reet zetten en me over de kassa schuiven. Ik geef toe dat zelfs ikzelf betwijfel of ik een rendabele investering ben, maar een rendabele investering zijn is nu eenmaal niet mijn core business.

Ze zullen me komen zeggen dat gratis wonen overdreven is, dat er geen geld is en dat het economisch niet goed gaat. Nee, dat klopt, voor de mensen die het zo druk hebben met eindjes aan elkaar knopen dat ze geen tijd meer hebben om zich af te vragen hoe die verdomde dingen in de eerste plaats ook al weer zijn losgekomen gaat het niet goed, neen. Voor de vastgoedmakelaars en het gros van de industriëlen, die met de gretigheid van een stofzuiger euro’s binnenrijven, valt er mijns inziens weinig te klagen. Of ik moet de realiteit ervan weer niet inzien.

Wat mij er aan doet denken: iemand een betaalbare woonst te veel?

Pablo

Basisdemocratie

Een mens vormt zichzelf doorheen zijn leven aan de hand van interacties met anderen. Elk handboek psychologie slaat je om de oren met theorieën over hoe de mens interageert met zijn soortgenoten. Sommigen gaan zelfs zo ver te beweren dat je bij alles wat je doet ook in feite iets vertelt aan de mensen rondom je. Wanneer anderen in de buurt zijn proberen we hen te interpreteren aan de hand van wat ze verbaal en non-verbaal doen. De stelling dat in elk gedrag communicatie schuilt is dus nog niet zo ver gezocht.

Met deze korte inleiding wil ik schetsen hoe moeilijk het kan zijn, na te denken over wat we doen. Het Klein Verzet wil kost wat kost zichzelf zijn. Ieder individu moet de mogelijkheid krijgen zich te ontplooien naar zijn eigen verlangens. Wanneer je besluit samen te werken aan een gemeenschappelijk doel vermengen de belangen van alle individuen zich tot een complex geheel. Vanaf dit punt dringt de sociologie zich op. Het Klein Verzet kiest dan ook radicaal voor gelijkwaardigheid. We benaderen mensen als gelijkwaardig aan anderen en onszelf, met hun kwaliteiten en beperkingen. Hiërarchie of machtsverhoudingen zijn dus ver zoek in château vélo. Deze filosofie wordt algemeen samengevat als basisdemocratie. Het klinkt bijna een staatsvorm, maar zoals ik al zei hebben we niet de ambitie de wereld te veranderen. We willen zelf iets realiseren en doorvertellen hoe het kan. Dit principe lijkt voorlopig nog zeer vaag en weinig werkbaar, maar je zal zien dat het op veel manieren naar buiten treedt.

In besluitvorming stuiten we de eerste keer op onze basisdemocratie. Iedereen heeft recht op zijn eigen mening en dient betrokken te worden in elk besluit dat hem of haar betreft. Daarom zal het Klein Verzet niet in groep beslissen over de kleur van iemands slaapkamer, maar wel die van de leefruimte bijvoorbeeld. Je voelt al dat dit een groot engagement vraagt van elke deelnemer. In een klassieke samenlevingsvorm zou het inrichtingscommité dit beslissen en dit voorleggen aan de voorzitter of leider. Als kok zou ik dus niets te vertellen hebben over de kleur van de muur waar ik elke dag op kijk. Van onze kok in château vélo daarentegen verwachten we dat hij samen met de andere mensen die vaak in de keuken staan de kleur kiest. Dit vergt een zekere betrokkenheid bij beslissingen die de dag van vandaag vaak ver van jou staan. Een dergelijk engagement gaat immers heel ver en vergt een dosis geduld om steeds weer naar elkaar te luisteren. We staan zelf dagelijks versteld van hoeveel zaken er zo voor de groep moeten verschijnen.

Wat is nu precies ‘het Klein Verzet’? Doorheen mijn teksten kan je al gemerkt hebben dat ik vaak over ‘het collectief’ spreek. Dit is een vorm van organisatie waar gezamenlijkheid een belangrijke rol speelt. Je kan dit interpreteren als een bundeling van middelen, krachten en gedachtengoed om een gemeenschappelijk doel te bereiken. Aangezien we hier spreken over een kraakpand dat in onze ogen een sociale rol moet spelen in de gemeenschap behandelen we overduidelijk een doel op lange termijn. Om dat te realiseren heb je een zekere verdeling van de taken nodig. Deze verdeling gebeurt niet volgens het klassieke patroon. We vormden spontaan een centraal collectief waarbij alle wezenlijke beslissingen genomen worden op een algemene vergadering. Tijdens deze bijeenkomsten krijgt iedereen de mogelijkheid een takenpakket voor zichzelf samen te stellen. Ieder voert vervolgens uit zoals het door alle leden tesamen besloten wordt.

Zoals je ziet is leven en samenleven zeer sterk verweven in ons kasteel. We vertrekken vanuit een ideologie dat ieder mens vrij is en zijn kansen maximaal moet kunnen ontplooien. We maken dit werkbaar door ons samen te engageren, te luisteren en te besluiten. Hiërarchie krijgt geen kans in het Klein Verzet.

Harry

onze filosofie

Het Klein Verzet gelooft rotsvast in verandering. In elke mens schuilt de kracht om zijn leven zelf in handen te nemen. Dynamiek situeert zich in onze ogen niet ver van ons bed. In château vélo weigeren wij ons te verstoppen achter een politieke vlag. Wij zijn geen partij en geloven in GEEN ENKELE partij. We geloven in mensen en de verandering die daar is. Onze overtuiging luidt dan ook dat elke vorm van vernieuwing slechts kan beginnen bij de bereidheid zelf te veranderen. Waar immers kan je beter beginnen, dan bij jezelf? Onder visie volgen van mijn hand enkele onderwerpen waar wij in willen veranderen, of dat al achter de rug hebben. Lees dit topic als informatie, wees kritisch en vertel ons je mening. Gebruik dit schrijven waar je het nodig acht. Ik bezit enkel de voldoening hiervan.

Harry