Op een donkere herfstavond, nu enkele weken geleden, werden de bewoners van Château Vélo opgeschrikt door een luid gebonk op de deur. Het was al laat en de krakertjes verwachtten geen bezoek. Ze keken elkaar verward aan; wie kon dat toch zijn? Zou het de boze deurwaarder zijn, die in naam van bezit en niet van gebruik de krakertjes uit het gebouw wilde dwingen? Of was het misschien een politieagent die ons wou komen controleren? Wie of wat het ook zou zijn, de krakertjes konden hem moeilijk zomaar voor de deur laten staan. (en als het een deurwaarder was,dan zouden ze de deur wel snel weer toegooien)
De krakertjes slopen stil de trap af. Ze wisten niet wat te verwachten en bleven daarom dicht in elkanders buurt. Iedere keer als er iemand uitademde wasemde een grote wolk damp uit zijn mond, zo koud was het, maar door de spanning merkte geen van de krakertjes het op. Eenmaal beneden aangekomen, drukte één van de bewonertjes de deurknop naar beneden en gluurde door een kier de duistere nacht in. Een snedige, koude wind raasde door de deuropening.
Op de drempel van het grote huis stond een klein, fijn mannetje. Zijn haren waren zwart als steenkool en zijn ogen fonkelden nog feller dan de sterren aan de hemel. Hij was niet veel groter dan een kind, maar zijn gezicht was ruw en vuil, alsof hij al jaren in een schouw had gewoond.
De krakertjes keken het mannetje verbaasd aan. Zo stonden ze elkaar daar aan te staren, wel tien minuten lang. Tot de ijzige stilte van de zwarte nacht werd doorbroken door de schrapende stem van de bezoeker.
“Ik kom met een boodschap”, zo vertelde hij, “een boodschap van Sinterklaas.”
De krakertjes keken elkaar geschrokken aan. Niemand wist goed wat te zeggen. Was het een grapje of was het echt? Tijd om deze gedachten goed uit te spitten hadden de krakertjes niet, want het kleine mannetje ging verder met zijn verhaal.
“Al veel te lang moet Sinterklaas van winkelcentrum naar winkelcentrum lopen. Al veel te lang zijn er mensen die liever geld verdienen aan Sinterklaas dan belang te hechten aan zijn boodschap. Sinterklaas draait rond vriendschap, spelletjes spelen met elkaar en lekker snoepgoed. Sinterklaas wil gewoon de kindjes gelukkig maken. Maar Sinterklaas is een beetje droevig. Iedereen wil altijd maar méér en méér, grotere en hogere en duurdere cadeautjes. Mensen in de winkels willen alleen maar verkopen in naam van Sinterklaas, maar vergeten vaak dat de Sint enkele de kindjes gelukkig wil zien. Sinterklaas wil niet verkocht worden. Hij wil de wereld blij maken. En daarom ben ik nu bij jullie beland.”
Nu begrepen de krakertjes er helemaal niets meer van. Als de Sint zo bedroefd is om al die hebzucht en dat egoïsme van de grote mensen, waarom steekt hij die grote mensen dan niet in zijn zak, zodat de gewone mensen gelukkig en samen met elkaar kunnen leven? En waarom vertelde dit kleine zwarte mannetje dit nu net aan hen?
Net toen ze dit dachten vertelde het mannetje waarvoor hij gekomen was.
“Omdat jullie nog iets belangeloos doen op deze wereld, liefste krakertjes, wil Sinterklaas aan jullie vragen of hij, voor hij terug naar Spanje vertrekt op 6 december, nog even kan langskomen. Het zou voor hem een opluchting zijn om nog eens ergens te kunnen vertoeven waar de kindjes enkel samen komen om samen te zijn. Waar geen mens de and’re mens beziet als klant, maar enkel als medemens. Op deze plaats, in wat jullie Château Vélo noemen, wil Sinterklaas graag zijn druk jaar afsluiten. Als jullie zorgen voor de kindjes, dan zorgt de Sint voor al de rest.”
En een halve seconde nadat het kleine mannetje deze zinnetjes had uitgesproken, werden de krakertjes verblind door een hevige bliksemflits. Een luide knal galmde door de verlaten straten en vlak voor hen, waar daarnet het mannetje nog stond, lag nu enkel nog een briefje op de grond. Één van de krakertjes pakte het op en las het voor:
WOENSDAG 6 DECEMBER komt de Sint op bezoek
Tussen 14.00 uur en 16.00 uur zal hij langskomen om de
Kindjes nog een laatste bezoek te brengen
Komen jullie ook?
7 december 2006 bij 3:59 am
[...] De Sint en zijn pieten zijn (zoals ze ons al hadden laten weten) op 6 december in de vroege ochtend uitgeput in’t kraakpand gearriveerd. We hebben ze laten slapen, denkende dat die goede oude man na zo een zware periode wel wat extra slaap verdiende. Om 15h vonden we dat het nu wel welletjes was geweest en hebben we samen met de kinderen uit de buurt de Sint wakker geroepen. Evil us. Maar ‘t was een plezant feestje. Met vele blijde kindjes. Die speelgoed hebben geknutself voor andere kindjes ipv de Heilige Man om nog meer te vragen. En lekker zelfgebakken speculaas. En apennootjes. En een open haard. En goed gezelschap. Chapeau voor diegenen die al het voorbereidend werk hebben gedaan. [...]